پوست سر باید حرکت کند. با انگشت‌ها قسمت مودار را بگیرید و سعی کنید جابه‌جایش کنید — اگر به‌سختی تکان می‌خورد، دلیل باز نشدن پیشانی و افتاده به‌نظر رسیدن ابروها را پیدا کرده‌اید.
طاق جمجمه با کلاه‌خودی وتری سفت پوشیده شده است. جلو، عضلهٔ پیشانی در آن بافته می‌شود، عقب، عضلهٔ پس‌سری، و همهٔ این‌ها مثل یک سیستم واحد کار می‌کند. بین کلاه‌خود و استخوان یک لایهٔ نازک و سست هست که بافت‌ها باید رویش بلغزند. با تنش دائمی این لایه سفت می‌شود، لغزش از بین می‌رود و صورت واقعاً روی یک سازهٔ کوتاه‌شده آویزان می‌ماند.
چهار انگشت را کنار خط رویش مو بگذارید و حرکات دایره‌ای انجام دهید — آهسته و با فشاری محسوس. معیار اصلی: پوست همراه انگشت‌ها حرکت می‌کند نه انگشت‌ها روی مو. سیستماتیک پیش بروید — پیشانی، فرق سر، شقیقه‌ها، پشت گوش‌ها، پس‌سر، تا قاعدهٔ گردن. هیچ ناحیه‌ای را جا نیندازید: بیشتر اوقات دقیقاً قسمت پس‌سری کوتاه‌شده است، جایی که دست‌ها آخر از همه به آن می‌رسند.
دو تا سه دقیقه. این را می‌شود زیر دوش با شامپو انجام داد — آن‌وقت تمرین اصلاً وقت جداگانه‌ای نمی‌گیرد.
پوست سر متحرک، پایه است. بدون آن همه‌چیز دیگر با نصف قدرت کار می‌کند.