کشیدن گوش‌ها: به بالا، به کنار، به پایین

گوش را بگیرید و به‌آرامی به بالا بکشید. نه با تکان — با شدتی رو به افزایش، و در انتها یک لحظه نگه دارید. حس کنید چطور کشش از لاله به سمت شقیقه می‌رود.

حالا همین کار به کنار. و پایین.

لالهٔ گوش با رباط‌هایی به استخوان گیجگاهی متصل است و از طریق لایهٔ نازکی از عضلات به غشایی که شقیقه را می‌پوشاند وصل است. با کشیدن گوش به جهت‌های مختلف، کشش این لایه‌ها را ایجاد می‌کنید — و برای اولین‌بار بعد از مدت‌ها، فرصت پیدا می‌کنند نسبت به هم جابه‌جا شوند. کنار همین‌جا عروق لنفاوی‌ای عبور می‌کنند که مایع کل یک‌سوم بالایی صورت را جمع می‌کنند و به گره‌های جلو و پشت گوش می‌برند.

ده کشش در هر جهت، با هر دو دست هم‌زمان تا کجی ایجاد نشود. با گذشت زمان می‌توانید به سی برسید.

کشش به پایین کسل‌کننده‌تر از بالا حس می‌شود و اغلب جا می‌ماند. جا نیندازیدش: دقیقاً همین کشش است که ناحیهٔ پشت زاویهٔ فک را آزاد می‌کند.

نیم دقیقه — و شقیقه طوری رها می‌شود که ماه‌ها نشده بود.