کف دست‌هایتان را روی پس‌سر بگذارید، طوری که انگار خودتان سر خودتان را نگه داشته‌اید. چهار انگشت بالا قرار می‌گیرند و شست‌ها تا قاعدهٔ جمجمه پایین می‌آیند. یک لحظه مکث کنید و فقط حس کنید: زیر شست‌ها دو رشتهٔ سفت لمس می‌شود.
این چهار عضلهٔ کوچک هستند که سر را حرکت نمی‌دهند بلکه نگهش می‌دارند. تا وقتی بیدارید هر ثانیه کار می‌کنند و تقریباً هرگز استراحت نمی‌کنند. از همین‌جاست آن حس حلقهٔ تنگ دور سر در پایان روز.
یک دایرهٔ آهسته بزنید. یکی، دو تا. فشار محسوس اما راحت است؛ در بازدم می‌توانید کمی عمیق‌ترش کنید — بافت دقیقاً در بازدم رها می‌شود. مراقب باشید انگشت روی پوست نلغزد بلکه پوست را با خودش جابه‌جا کند: ما با سطح کار نمی‌کنیم بلکه با چیزی که زیر آن است کار می‌کنیم. ده تا پانزده دایره، بعد کمی پایین‌تر بروید و تکرار کنید.
وقتی تنش می‌رود، فقط پس‌سر تغییر نمی‌کند. پیشانی صاف می‌شود، شانه‌ها پایین می‌آیند، نفس عمیق‌تر می‌شود — پوست سر و صورت با یک غشا به هم وصل‌اند، و آنچه از پشت رها می‌شود از جلو بالا می‌آید.
یک دقیقه در روز. این اولین نقطهٔ برنامه است — و همه‌چیز از همین‌جا شروع می‌شود.